BLOG

Eenzaam in de participatiesamenleving

Eenzaam in de participatiesamenleving

Ziekte en beperking leiden overduidelijk tot meer eenzaamheid. Deze maand spraken zowel onze koning als de minister-president over de participatiesamenleving.

Uitgerekend deze maand publiceert het RIVM in het kader van de Week tegen Eenzaamheid een analyse. Hieruit blijkt dat bijna 40 procentvan de Nederlanders zich eenzaam voelt. Van de Nederlanders met een lichamelijke beperking voelt zelfs 62 procentzich eenzaam. En de Nederlander die zich ongezond voelt, voelt zich veelal ook eenzaam.

Dreigend isolement

Voor deze groep Nederlanders is dus een participatiesamenleving minder vanzelfsprekend. Voor hen dreigt het isolement in plaats van een inclusieve samenleving. Het ideaal van de inclusieve samenleving ligt ten grondslag aan het VN-verdrag inzake de rechten van mensen met een beperking. Daarom is het zo teleurstellend dat het kabinet bij de ratificatie van het VN-verdrag lijkt te kiezen voor een minimalistische en instrumentele aanpak. Voor een inclusieve samenleving is meer nodig dan het soms ook letterlijk wegnemen van drempels.

Investeren

Meedoen mogelijk maken voor mensen met een (chronische) ziekte of beperking vraagt een investering. Een investering in het ontdekken en versterken van sociale netwerken, in het ondersteunen van mantelzorgers en vrijwilligers, in passende re-integratievoorzieningen en in voldoende koopkracht. Zonder werk of dagbesteding en voldoende financiële mogelijkheden is participatie voor veel mensen een onbereikbaar ideaal. Het is daarom terecht dat de cliëntenorganisaties pleiten voor actieve ondersteuning en compensatie van het grote koopkrachtverlies van chronisch zieken en mensen met een beperking.     

Lokale samenleving

Een inclusieve samenleving of participatiesamenleving begint in de lokale samenleving. In het dorp en in de wijk, dichtbij de mensen. De decentralisaties naar het sociale domein van gemeenten zijn daarom een kans. Om maatwerk te leveren en om te investeren in preventie en in sociale netwerken en daarbij ruimte te bieden aan het particuliere initiatief. Tegelijkertijd lijken de grote financiële taakstelling en de korte voorbereidingstijd vooral te leiden tot het snijden in passende voorzieningen en tot een beheersmatige en modelmatige aanpak van de decentralisaties. Daardoor dreigt het perspectief van de individuele burgers te worden vergeten. Vergeten burgers voelen zich eenzaam. Aan gemeenten de taak om samen met hen te ontdekken wat nodig is voor alle burgers om mee te doen in de participatiesamenleving.  

Jan de Vries 
Directeur MEE Nederland

 

6 Reacties

om een reactie achter te laten

MKartin Jansen

1 oktober 2013

Mooie ideeen Jan.
Toch valt me weer op dat alles om geld lijkt te draaien. Zorg voor de zwakkere in de samenleving heeft weinig met geld te maken, maar meer met liefde. Liefde voor de medemens is gratis en ons systeem is gebaseerd op winst maken. Hierdoor zal het vrijwel onmogelijk zijn om te geven ipv te nemen.
Zorg is niet te koop net zo min als liefde.
Ons zorgsysteem is als een prostiuee, die de nood van mensen gebruikt voor geldelijk gewin. Zodra we dat met zijn allen gaan inzien kunnen we misschien een keer echte zorg gaan bieden. Tot die tijd blijf ik voor mijn moeder zorgen. Onbetaald en onbevredigd.

Anoniem

2 oktober 2013

Heel de samenleving zal dan niet meer om geld moeten gaan. Jammer dat er weer over de groep waar de meeste onbegrip voor is en waarschijnlijk ook de meest eenzamen groep buiten dit verhaal worden gehouden, chronisch psychiatrsch zieken/ beperkt.

Anoniem

2 oktober 2013

Mooi geschreven. En een belangrijk aspect wat een onderdeel vormt van de totale perceptie van gezondheid, die dus verder gaat dan alleen het fysieke aspect. Het voorkomen van eenzaamheid en participatie van de omgeving is cruciaal hierbij. Onderstaand filmpje (gepubliceerd op de vrijdag voor dit artikel is geplaatst) sluit hier mooi bij aan.

http://www.youtube.com/watch?v=cN1bRnS09CY

Anoniem

3 oktober 2013

Mee eens Jan! Het inrichten (!) van een participatiemaatschappij, een inclusieve samenleving vraagt om investeringen. Het is naïef om te veronderstellen dat zo 'n maatschappij er van de ene dag op de andere dag is en dat welzijn dan minder, liefst niets meer kost. Daar is bovenal een samenhangend regeringsbeleid voor nodig. Niet alleen een samenhangend beleid op het gebied van gezondheid, maar ook op andere gebieden zoals wonen, werken etcetera en..ja, ja ook een samenleving waarin de sterkste schouders bereid zijn om de zwaarste lasten te dragen. En dit laatste niet alleen in financieel opzicht. Wat ik op dit moment zie, is een steeds verdergaande segregatie op tal van gebieden die kansarmen armer maakt en eenzamen nog eenzamer dan ze al waren. Dit ondanks allerhande 'weken van...'

Anoniem

3 oktober 2013

Mee eens Jan! Het inrichten (!) van een participatiemaatschappij, een inclusieve samenleving vraagt om investeringen. Het is naïef om te veronderstellen dat zo 'n maatschappij er van de ene dag op de andere dag is en dat welzijn dan minder, liefst niets meer kost. Daar is bovenal een samenhangend regeringsbeleid voor nodig. Niet alleen een samenhangend beleid op het gebied van gezondheid, maar ook op andere gebieden zoals wonen, werken etcetera en..ja, ja ook een samenleving waarin de sterkste schouders bereid zijn om de zwaarste lasten te dragen. En dit laatste niet alleen in financieel opzicht. Wat ik op dit moment zie, is een steeds verdergaande segregatie op tal van gebieden die kansarmen armer maakt en eenzamen nog eenzamer dan ze al waren. Dit ondanks allerhande 'weken van...'

Anoniem

20 oktober 2013

De zorgverleners die werkloos worden door de bezuinigingen kunnen ook binnenkort toegevoegd worden aan het leger eenzamen, als zij te oud zijn om weer een baan te vinden. En dat in een tijd dat er nog nooit zoveel geld in omloop is geweest. Het ethische failliet van een samenleving.

Top