BLOG

Een ongelukje hoort bij het leven

Soms ben je blij dat een ongelukje in de privésfeer plaatsvindt, en niet op je werk. Want alle regelgeving en publieke opinie rond (mogelijke) incidenten maken het leven van een cliënt en het werk van een zorgmedewerker er niet gemakkelijker of leuker op.

Op een zondag wandel ik met mijn zoon Pieter van anderhalf jaar in het bos. Pieter is een zelfsturend mannetje. Daarbij is hij ondernemend, innovatief en resultaatgericht. Juist daarom geef ik hem graag de ruimte! Wandelend langs een vrij brede en diepe sloot met een tamelijk steil talud trekt een bonte specht mijn aandacht. Altijd mooi om te zien. De specht roffelt op een boom. Een prachtgeluid.

Plots hoor ik een heel ander geluid, een plons. En ja hoor, onze Pieter ligt in de sloot en laat dat op luide toon weten. Ik vis hem eruit. Hij lijkt verontwaardigd over het feit dat je zo vies kunt worden als je in een sloot valt. Verder mankeert hij volgens mij niets. We breken de wandeling af, gaan naar huis, in bad en Pieter krijgt schone kleren. Pieter heeft weer iets geleerd: in sloten kun je vallen en dan word je heel vies.

Protocollen

Stel je voor dat Pieter een cliënt zou zijn geweest en ik zijn begeleider. Dan had ik in ieder geval een FOBO of MIP melding moeten doen. De gebeurtenis in de dagrapportage moeten vermelden. De ouders bellen. Misschien wel met Pieter naar de huisarts gaan, want wie weet heeft hij er toch wel iets aan overgehouden. Je kunt dat niet voor honderd procent uitsluiten. Moeten we dit bij de Inspectie voor de Gezondheidszorg melden? Zullen we het risicoprofiel van Pieter evalueren? En dan vergeet ik waarschijnlijk nog van alles!

Spontaniteit

Ik maak mij zorgen over de kwaliteit van leven van mensen die aangewezen zijn op langdurige zorg. De formele regelgeving in de zorg, de veldnormen en de publieke opinie leggen een zwaar accent op risicominimalisatie. Er mag niks misgaan! Daarmee wordt de tragiek van het leven ontkend. Paul Frissen schrijft daar over in zijn boek De fatale staat.

Hij betoogt dat er nou eenmaal soms iets misgaat en dat moet niet altijd gezien worden als het gevolg van tekortschietende kennis en kunde. Als we teveel met regels en protocollen bezig zijn, komt de kwaliteit van leven van cliënten in gevaar. Het gaat ten koste van spontaniteit en van ervaringen opdoen in het leven van cliënten én medewerkers.

Avontuur

Ik ben blij dat Pieter dit avontuur heeft beleefd. Ik hoop dat cliënten van de langdurige zorg ook avontuurlijk mogen leven als ze dat graag willen. En ik hoop dat medewerkers zich binnen kaders ook vrij mogen voelen om bij te dragen aan een leven van cliënten vol belevenissen.

Jan van Kampen

blogger_jan-van-kampen_120

1 Reacties

om een reactie achter te laten

Wout van Veen

2 april 2015

BesteJan, een blog naar mijn hart! Een prachtige metafoor over de angst die we hebben georganiseerd rondom soms onschuldige en niet te voorkomen incidenten. Door het gedoe met bureaucratische formularia wordt het zo groot gemaakt. Als jij mij je zoon had toevertrouwd voor de wandeling en dit was gebeurt, had ik Pieter getroost en het voorval luchtig tot een leermoment meegemaakt en het zelf wel vervelend gevonden om je te melden natuurlijk. Als je me je zoon in vertrouwen had meegegeven, dan zul jij er niet boos op reageren als ik je bel om het voorval te melden en af te spreken of jij schone kleren wilt brengen, of dat ik ze even kom halen. Dan overleggen we en daarmee is de kous gewoon af....... . Het wordt denk ik anders als een behandeling door een arts nodig zou zijn geweest. Dan zal ik me nog beroerder voelen naar Pieter en naar jou. Als er vertrouwen is tussen ons dan weet je van elkaar dat je alles hebt gedaan om een ongeluk te voorkomen. Maar het zit nu eenmaal inderdaad in een klein hoekje!

In hoeverre heeft of neemt de organisatie ruimte om zelf te beslissen alleen nog meldingen te doen als een arts ingeschakeld is en voor al het overige gewoon in vertrouwen met elkaar te bespreken?

Top