Reader Interactions

Reacties 3

  1. AvatarFrank Conijn

    Gecombineerde financiering (cure en care) is op zich een prima idee, maar de verdeling van zorgverzekeraars voor de cure en overheid voor de care staat dat in de weg. En ik geloof niet dat er iemand is die wil dat de zorgverzekeraars ook de ouderen- c.q. verpleeghuiszorg voor hun rekening gaan nemen. Dus voor zo’n financiering zullen de zorgverzekeraars (weer) moeten opgaan in een single, publieke zorgverzekeraar.
    .

    Dat zou een goed idee zijn, ook om andere redenen; zie de pagina ‘Eén, publieke zorgverzekeraar’ op mijn website. Maar dhr. Van Rijn stond nu juist mede aan de wieg van de privatisering van de ziekenfondsen. Wat dus de verdeling alleen maar groter maakte.
    .

    Verder is populatiebekostiging een vorm van — formele — ketenzorg. Daar kleven dermate bezwaren aan dat men juist uiterst terughoudend zou moeten zijn met de invoering ervan. Zie voor meer informatie https://gezondezorg.org/kem.php#ketenzorg e.v.
    .

    En schijnbaar is dhr. Van Rijn nog de enige die achter zijn decentralisatie van de extramurale care staat. Zelfs de politiek wil diverse aspecten daarvan weer (verder) terugdraaien c.q. repareren. Daarbij is het aantal spoedopnamen van ouderen is veel sterker gestegen dan je op basis van de vergrijzing mocht verwachten. Dus de vraag is of zijn decentralisatie überhaupt een bezuiniging heeft opgeleverd.
    .

    Uitkomstfinanciering (overigens iets van na zijn periode als DG en later staatssecretaris), waar mogelijk en werkbaar, daar ben ik helemaal voor. (En kan ook gedaan worden door een single, publieke zorgverzekeraar.) Dus in die zin ben ik geen principieel tegenstander van marktwerking in de zorg.
    .

    Maar ik verbaas ik me erover dat alles wat dhr. Van Rijn zegt maar wordt gepubliceerd als richtinggevende inzichten, als ware hij een orakel. De uitwerking van de diagnosebehandelingcombinaties, in zijn tijd als DG van VWS, werd ook al iets heel anders dan het had moeten worden.

  2. AvatarKoos Dirkse

    Even voor de duidelijkheid: de ‘kroonjuwelen’ in dit, mede door hem opgezette zorgstelsel, zijn de zorgverleners. Die moeten maar goede zorg zien te verlenen binnen dit op marktwerking gerichte stelsel. Onze zorg staat in de wereld in de top vijf. Dat hebben we aan hen te danken! Het zorgstelsel zelf staat zelfs in de top drie, maar dan van de meest ingewikkelde en duurste stelsels, te danken aan de beleidsvoerders!
    Ik zou niet trots zijn zoals hij om hieraan te hebben meegewerkt. Het heeft de zorg zeer duur en fraudegevoelig gemaakt, met name door de invoering van de DBC’s. En wat ouderen betreft, als staatssecretaris heeft hij de ouderen goed laten barsten. De discussie met Ben Oude Nijhuis staat nog vers in het geheugen. En dan nu als beloning voorzitter RvB van het grootste algemene ziekenhuis in Nederland…….

  3. AvatarLineke Verkooijen

    Zorgvernieuwing is een breed begrip. Ik lees hier de overtuiging dat via de financiering van de zorg de zorg vernieuwd wordt c.q. verbeterd. Ik denk dat het klopt dat de wijze waarop de zorg gefinancierd wordt een negatief effect heeft op het leveren van goede zorg. Maar zou dat niet altijd zo zijn? Stel dat het inderdaad een onontkoombaar feit is dat de wijze waarop zorg gefinancierd wordt altijd een negatief effect heeft op het kunnen leveren van goede zorg. Daar van uitgaande wordt de opdracht: hoe kunnen we er voor zorgen dat de financiering van zorg zo min mogelijk negatieve effecten heeft op de levering van goede zorg.
    Het leveren van goede zorg betekent: de juiste zorg/ondersteuning (incl. hulpmiddelen en -materialen) op het juiste moment op de juiste plaats door/met de juiste persoon. Het gaat om het proces dat de zorgvrager doorloopt. Het financieren van losse behandelingen of activiteiten binnen dit proces sluit hier inderdaad niet erg op aan en voorkomt daardoor soms (te vaak) dat de juiste zorg op het juiste moment, de juiste plaats en/of door de juiste persoon gegeven wordt (met veelal heel veel extra kosten).
    Op hoofdlijnen zijn er drie typen processen te herkennen waarin zorgvragers zich kunnen bevinden: (1) proces gericht op herstel (lineair), (2) proces gericht op (continue) verbetering (cyclisch), (3) chronisch proces (oneindig, lemniscaat). Deze drie processen hebben drie totaal verschillende bijpassende logica’s. Wellicht passen hier ook drie verschillende financieringsvormen bij? Vanuit deze drie hoofdlijnen kan verder ingezoomd worden (met als vermoedelijk resultaat heel wat minder combinaties dan de huidige DBC-zorgproducten). Als dit bedoeld wordt met de integratie van care en cure en het sociaal domein, dan kan ik me er wel in vinden. Vrees alleen dat dit niet het geval is.