ACTUEEL

Patiënt mijdt psychiater door eigen bijdrage

Mensen met psychische klachten blijven massaal weg bij de psychiater sinds ze een eigen bijdrage moeten betalen. Dat meldt dagblad Trouw op basis van een eerste rondgang langs grote instellingen voor geestelijke gezondheidszorg (GGZ).

Sinds dit jaar moeten mensen voor de gespecialiseerde psychiatrische zorg een eigen bijdrage van 200 euro betalen. Volgens Trouw zijn de gevolgen hiervan zichtbaar bij verschillende ggz-aanbieders. Bij GGNet in Gelderland meldden zich afgelopen januari 1054 mensen, tegen 1204 in januari 2011: een daling met 12 procent. De afdeling 'aanmelding en advies' van Arkin in Amsterdam kreeg in dezelfde maand dit jaar 625 klanten, tegen 750 vorig jaar. "Van deze groep haakten vervolgens nog vijftig mensen af toen werd gezegd 'Weet u dat er nu een eigen bijdrage geldt van 200 euro?'", zegt een woordvoerder in Trouw.

Enquête

Verslavingskliniek Jellinek, onderdeel van Arkin, zag het aantal aanmeldingen met een kwart dalen. Bij Centrum Maliebaan en Altrecht, beide in de regio Utrecht, daalden de aanmeldingen met respectievelijk 15 procent en met 'tussen de 10 en 15 procent'. Jaarlijks melden zich in de GGZ bijna 450 duizend nieuwe patiënten. Als de daling uit januari doorzet, zullen dit jaar in totaal zeker 50 duizend  mensen afzien van psychische hulp. Brancheorganisatie GGZ Nederland heeft de leden een enquête gestuurd om de gevolgen van de eigen bijdrage in kaart te brengen. De resultaten worden over enkele maanden bekend.

 

4 Reacties

om een reactie achter te laten

F. Hurts

23 februari 2012

Dat 'betalen' en 'zorgverlening' op gespannen voet staan is duidelijk. Maar het is wel de moeite waard even verder te kijken dan het eerste struikelblok. Als het aantal aanmeldingen voor behandeling van psychische klachten met 12% terugloopt na invoering van een eigen bijdrage, is dat dan 'massaal wegblijven' te noemen? Blijkbaar blijft 88% wel komen. Iets verder denkend: wat betekent het voor het belang dat mensen aan hun eigen genezing hechten als zij er geen investering van 200 Euro (pak weg 3 x tanken) voor over hebben? En omgekeerd: hoe sterk zetten instellingen zich in om het resultaat en dus de warde van behandelingen aantoonbaar en invoelbaar te maken? Op basis van jarenlange ervaring met veel voorkomende klachten moet het kunnen, PsyQ bewijst het.
Mijn pleidooi: kijk ook eens naar een eigen bijdrage als indicator van de waarde van een behandeling, in plaats van alleen maar als aanslag op de portemonnaie. Dat kan er ook toe leiden dat clienten een steviger gesprek aangaan met hun behandelaar over de vraag wat ze er precies voor terugkrijgen. Dat prikkelt beiden tot nadenken over welke waarde wordt gezocht en geleverd. Een psychische klacht kan een zware aanslag zijn op de kwaliteit van leven. Hoeveel is het je waard om daar vanaf te komen? Als dat het vertrekpunt is, zijn oplossingen te verzinnen voor mensen die zich de bijdrage (een fractie van de kosten) echt niet (in één keer) kunnen veroorloven. Maar of dat laatste voor iedereen geldt valt te betwijfelen.

Dokelaar

27 februari 2012

Ik ben het eens met dhr/mevr. Hurts, echter reikt de impact van de eigen bijdrage m.i. nog veel verder ten gunste van de patiënt dan enkel zijn eigen besef van de waarde van een behandeling.

De psychiatrie is nu een alleenheersende autoriteit die bepaalt welke onderzoeken worden gesubsidieerd en welke behandelingen door de verzekering worden vergoed. Alternatieven die het hersenziekte-model van de psychiatrie schaden krijgen nu geen kans en worden verdrukt.

De eigen bijdrage heeft als gevolg dat de macht wordt verlegd naar belangenbehartigers van de patiënten zoals onder meer de Tweede Kamer zodat alternatieven voor de psychiatrie subsidie en erkenning kunnen krijgen. 1000 patiënten en 1 psychotherapeut met een goed idee krijgen door de eigen bijdrage een kans.

De eigen bijdrage maakt de zorg democratisch en zorgt voor een natuurlijke kwaliteitswaarborg. Het voorkomt daardoor automatisch onmenselijke daden zoals jaren lange opsluiting in een onverzorgde isoleercel.

Het loont voor een psychiatrisch arts niet langer om iemand jaren lang in een stinkende isoleercel te laten liggen als de patiënt dat zelf moet betalen. Nieuwe juridische en politieke processen zullen door de eigen bijdrage een gunstigere uitwerking hebben voor de patiënt en zijn rechten beter beschermen.

De eigen bijdrage creëert een voedingsbodem voor innovatie ten gunste van het welzijn van de patiënt, de kosten en via partijen als de tweede kamer de belangen van de samenleving.

Door de eigen bijdrage loont het voor de psychiatrie niet langer om een patiënt plat te spuiten met chronisch ziekmakende antipsychotica die het leven met 30 jaar verkorten als geleerden als prof. Mosher psychotherapeutische behandeling ontwikkelen die 90% kans op goed herstel bieden bij de diagnose schizofrenie tegen een fractie van de kosten, zonder medicijnen, met een lage kans op terugval na de behandeling en met betere prestaties in het werk en in het sociale leven. (zie Soteria psychotherapie, journal of nervous and mental disease, 187:142-149, 1999) Prof Mosher nam verontwaardigd ontslag toen zijn behandeling werd verdrukt, en antipsychotica groeit aanhoudend verder met 30% per jaar. Door de eigen bijdrage hoeven goede en talentvolle mensen niet meer door een hel en uiteindelijk verontwaardigd ontslag te nemen.

Als een arts het idee krijgt dat voeding de oorzaak is van gedragsproblemen bij kinderen dan zal zij door de eigen bijdrage niet langer 10 jaar moeten schooien om fondsen (privé-geld) bij elkaar te krijgen voor 1 onderzoek in The Lancet die aantoont dat 2 op de 3 kinderen van de diagnose ADHD verlost kan worden met een goedkoop te reproduceren dieet, terwijl die kinderen nu krachtige hersenbehandeling krijgen en als chronisch ziek door het leven gaan met miljarden euro's onnodige aan kosten als gevolg.

Anoniem

27 februari 2012

het blijft oneerlijk. Waarom mensen met een psychische ziekte wel een extra eigen bijdrage en mensen met een somatische ziekte niet? Los van of het instellingen prikkeld, etc. Het is gewoon een discriminerende onbegrijpelijk maatregel die weer eens de zwakkere in de samenleving treft.

Wennekes

28 februari 2012

Ik heb nog nooit een reactie gegeven. Maar over dit onderwerp maak ik een uitzondering. De gezondheidszorg is gebaseerd op het solidariteitsprincipe. Samen betalen om de meest kwetsbaren te beschermen. Natuurlijk kun je voordelen noemen als mensen zelf mee moeten betalen. Maar verwachten dat juist de groep mensen met een psychisch of psychiatrische aandoening meer assertief gaan worden lijkt me erg onwaarschijnlijk. Als een arts nu iemand "jarenlang in een stinkende isoleercel kan zetten" of "chronisch ziekmakende antipsychotica kan toedienen en iemands leven met 30 jaar bekorten" dan vind ik het een vreemde gedachte dat juist een patient die dat nu gelaten ondergaat ineens assertiever wordt omdat hij/zij een extra eigen bijdrage moet betalen voor psychische hulp. Het lijkt of de politiek teveel amerikaanse films ziet waar iedere diva minstens eenmaal per maand bij de psychiater gaat liggen omdat zij zichzelf verveelt. Het wil er bij mij niet in dat mensen uit verveling de GGZ bezighouden. Dan is er pas echt iets mis met je.
Als je het werkelijk een goed idee vindt dat mensen met psychische klachten of een psychiatrische aandoening een extra eigen bijdrage moeten betalen dan stel ik voor dat we eerst al die mensen laten betalen die zelf niet goed voor hun gezondheid zorgen. Dus elke vorm van overgewicht, alcoholgebruik, teveel koffie of te weinig beweging...... Dat is dus ongeveer 90% van ons (ook ik, en wellicht ook de twee mensen die echt de voordelen van extra eigen bijdrage zien) en dan kunnen we bijna allemaal assertief zijn en de kwaliteit van zorg geweldig verbeteren.
Tenminste: als dat inmiddels een zichtbare trend is sinds de eigen bijdrage ingevoerd is. Of gaat het hier dan toch weer om snelle bezuiningingen over de rug van een relatief kleine groep kwetsbare mensen?

Top