BLOG

Hoe houden we de premie laag en de zorg toegankelijk?

Hoe houden we de premie laag en de zorg toegankelijk?

Het seizoen is weer begonnen. Lage premies en nieuwe polissen halen dagelijks het nieuws. Maar kijk je naar de aanvullende pakketten dan zie je ook een beperkte dekking, hogere prijzen of het helemaal vervallen van een breed aanvullend pakket.

Dit is voor chronische patiënten een onwenselijke trend. Zij vallen tussen wal en schip als het gaat om voor hun zo noodzakelijke zorg. Verklaarbaar is het wel. Want als alleen de gebruikers een aanvullende verzekering nemen, valt er weinig te middelen. En stijgt de prijs, aanzienlijk.

Bereikbaar en betaalbaar

Het maakt wel duidelijk hoe belangrijk een breed basispakket is. Er is ons veel aan gelegen om dat in stand te houden. Daarom hebben we vol overtuiging het hoofdlijnenakkoord over de medisch-specialistische zorg mee ondertekend. Kern van het akkoord is om de zorg bereikbaar en betaalbaar te houden. Met de gemaakte afspraken is grof ingrijpen in het basispakket voorkomen. Nu komt het aan op de uitvoering. Dat vraagt nogal wat, van patiënten, van dokters, ziekenhuizen en verzekeraars.

Van akkoord naar uitvoering

Goede zorg, is zorg die veilig is en bijdraagt aan de kwaliteit van leven. Zorg die past bij de patiënt en zijn mogelijkheden. Dat kan als de patiënt inzicht heeft in de kwaliteit van de zorguitkomsten, de praktijkvariatie, de kosten en de ervaringen van patiënten met de zorg. 

Op doelmatigheid is veel te winnen denk aan shared decision making, ofwel samen beslissen door patiënt en arts. Op basis van goede informatie over het effect van mogelijke behandelingen samen met de dokter besluiten over welke behandeling passend is waarbij de kwaliteit van leven voorop staat. Zo zorgen wij voor betere kwaliteit en betaalbare zorg. 

Inzicht ontbreekt

Als patiënt wil je verstandige en goede keuzes maken als het over je gezondheid gaat, maar dan is eerlijke en duidelijke informatie noodzakelijk. Informatie over zorguitkomsten, praktijkvariatie en over de kosten van zorg. Maar nog steeds ontbreekt inzicht voor patiënten vrijwel volledig. Hoe kun je beoordelen wat goede zorg als je geen enkel inzicht hebt in verschillen tussen ziekenhuizen, apotheken, tandartsen en ga zo maar door? En wat zijn de uitkomsten van zorg? Hoe kun je in overleg met de dokters richtlijnen aanpassen als praktijkvariatie geheim gehouden wordt? Dat is onhoudbaar, het is de hoogste tijd voor transparantie. Niet als doel op zich. Maar als middel om te komen tot passende en verantwoorde zorg. Begrijpelijk vertaald tot patiënteninformatie.

Doelmatigheid

In het hoofdlijnenakkoord maakten we met de betrokken partijen goede afspraken. Om verspilling te voorkomen, om ondoelmatigheid tegen te gaan. Om patiënten bewust te maken. Om de kosten in de hand te houden. En om een breed basispakket in stand te houden. Daar is veel inzet voor nodig van alle partijen.

Klanten en contracten

Het zijn drukke maanden voor de aanbieders en de verzekeraars. Er moeten nog veel contracten afgesloten worden. Er moeten klanten en patiënten worden binnengehaald. Druk, druk, druk…En dan moeten de uitgaven voor reclame nog terugverdiend worden. Maar nu even wat echt belangrijk is: afspraken uit het hoofdlijnenakkoord nakomen en samen uitvoeren. Omwille van goede, betaalbare en toegankelijke zorg. Voor de patiënt. Want die staat toch overal en bij iedereen centraal?

Wilna Wind
Algemeen directeur patiëntenfederatie NPCF

8 Reacties

om een reactie achter te laten

Martin Jansen

15 november 2013

Mooi gesproken Wilna!....
Ik ben het helemaal eens met je verhaal, maar het vraagteken aan het eind van je laatste zin zegt misschien nog wel het meest.
"goede, betaalbare en toegankelijke zorg. Voor de patiënt. Want die staat toch overal en bij iedereen centraal?"

Terecht een vraag!....
De praktijk van ons huidige zorgsysteem geeft eigenlijk alleen maar aan dat er veel te veel mensen werkzaam zijn met andere belangen. Niets ten nadele gesproken van de enkele werkkrachten onderin de organisatie die dagelijks geconfronteerd worden met de noden van de zieke mensen.
Ik denk dat transparantheid ten behoeve van de patient inderdaad een loflijk streven is, maar misschien word het dan tijd dat we geïntereseerd gaan luisteren naar de spaarzame mensen op de werkvloer.
Vraag bijvoorbeeld eens een apotheker hoe hij/zij zich voelt als hij/zij een zieke cliënt moet uitleggen dat het medicijn waar deze baat bij heeft niet langer vergoed wordt.
Vraag eens aan een verpleger in de ouderenzorg hoe het voelt om de uitslag op de billen van een demente bejaarde met zalf te behandelen omdat er geen tijd was om luiers op tijd te verschonen.
Transparantie in de zorg werkt volgens mij alleen als we stoppen om onze ogen te sluiten voor wat we aantreffen.
Economisch belang kan WEL hand in hand gaan met humane zorg, maar dan word het tijd dat we wel even het doel van onze onderneming helder stellen.
Als we geld willen verdienen door voor behoeftigen te zorgen is dat heel iets anders dan geld verdienen aan behoeftigen. En de eerste optie heeft overlevingskans. De tweede NIET.

Martin

Martin Jansen

15 november 2013

Rectificatie:
Ik spreek in mijn voorgaande reactie over de goede intenties bij mensen onder in de organisatie. Ik weet dat er bovenin ook veel mensen werken die het goede nastreven. Mijn hoop is gevestigd op al deze mensen.

Martin

Frank Conijn - www.gezondezorg.org

15 november 2013

Mw. Wind stipt een uiterst belangrijk onderwerp aan -- het gebrek aan inzicht in de kwaliteit van zorg. Zonder dat inzicht geen kosteneffectiviteitsmanagement en geen zekerheid dat zorg kosteneffectief is.

Er wordt echter, in ieder geval van mijn kant uit, hard gewerkt aan assessments waarmee dat inzicht wel verkregen wordt. Assessments die, al zeg ik het zelf, zeer werkbaar zijn voor de zorgaanbieders (véél werkbaarder dan het enorme huidige woud aan ongevalideerde kwaliteitsindicatoren en -keurmerken), accuraat zijn en concrete verbeter- en complimentpunten opleveren.

De (kortgeleden nog meer verfijnde) Universele Ziektelastschaal was wellicht al bekend (http://www.gezondezorg.org/ziektelastmeting). Daar komt binnenkort de Universele Patiënttevredenheidsschaal bij (http://www.gezondezorg.org/ptm). Veel meer dan die twee assessments is niet nodig, zelfs al zijn voor het ziekteverloopassessment regelmatig ook pathologie-indicatoren nodig.

Heek

17 november 2013

over de zorg/ondersteuning voor mensen met hoogbegaafd autisme

Onderstaande heb ik zwart op wit van een zorg inkoper van een grote verzekeraar

"
Het klopt dat er in de regio Haarlem geen gespecialiseerd autismecentrum is te vinden. .... is hier echter geen marktleider en heeft in het huidige model afspraken te maken met Achmea. Hier zijn we wel mee bezig om in geheel Noord Holland de zorg rondom autisme naar een hoger niveau te brengen.

Wij verwachten dat wij in 2014, als de overheid de contractering van de GGZ vrijgeeft, wel meer voor onze verzekerden in hun eigen regio kunnen betekenen.
"


Zolang zorg niet ingekocht word- kun je natuurlijk de premies verlagen. Gevolg is echter wel dat er
mensen rondlopen die wel premie betalen, maar hun recht op zorg niet kunnen verzilveren.
In 1 van de situaties waarbij ik betrokken ben - gaat het om jarenlange zoektocht ergens in zorg te mogen komen, waarbij keer op keer afwijzing het gevolg was. Keer op keer je ziel blootleggen en je hulpvraag formuleren om de volgende teleurstelling tegemoet te treden
Door bovenstaande e-mail weet ik inmiddels hoe het zit..
De zorg is nog steeds niet beschikbaar. Ook door het invoeren van de 10 uurs maatregel aan het pgb, waarmee mensen met autisme in ieder geval wel begeleiding konden inkopen- kan deze groep dus helemaal niets van zorg organiseren. Veel van deze mensen zie je niet en hoor je niet.
De ggz levert deze begeleiding helemaal niet.
Wat hebben mensen met autisme misdaan dat zij dit verdienen? Of focussen we ons liever op een de succes verhalen van die paar geslaagde autisten?

Men neemt als verzekeraar hiermee ook een maatschappelijk risico. We zien toch steeds vaker mensen totaal doordraaien met grote gevolgen voor de omgeving?
Mensen met psychische aandoeningen worden niet serieus genomen in de zorg die zij nodig hebben. Maar is het niet zo dat deze aandoeningen op een gelijk niveau gezet mogen worden als de lichamelijke?
Is dat niet een vorm van discriminatie? Ik herinner me nog goed de woorden van Mevrouw Edith Schippers : psychische problemen moeten weer worden uitgevogeld in eigen kring...

Zo heb ik nog een voorbeeld waardoor de premie gedaald kan zijn. Men wil dat ouderen en mensen met ernstige beperkingen langer thuis blijven wonen toch? Vaak is er sprake van hoog val risico bij deze groep
Hierbij snijd ik dan graag even kwestie professionele persoonsalarmering aan
(= halsalarm waarmee een burger een knop bij zich draagt waarmee deze direct contact kan leggen met hulpverlenende instanties )
Waar je binnen de verzekeringen eerst mee te maken krijgt zijn de commerciële beveiligingsbedrijven. Voor de dienst die zij leveren, is het nodig dat je meerdere contacten in de buurt hebt die een sleutel van jouw woning hebben- zodat zij je kunnen helpen als je gevallen bent.
Dit is natuurlijk het goedkoopste. Maar hoeveel ouderen/gehandicapten hebben zoveel mensen in de buurt -die ook nog eens 24 uur per dag beschikbaar zijn???


Ik heb zelf progressieve MS. De huisarts en specialisten vonden dat ik een PROFESSIONELE ' dus direct contact met bijv. een ambulance ' persoonsalarmering nodig had om nog veilig alleen in de wijk te kunnen wonen. Hiermee zou ik optimaal zelfredzaam zijn.

Wat ik en mijn huisarts en specialisten ook geprobeerd hebben; de verzekeraar blijft volhouden dat ik NIET gehandicapt ben (!!!) Ik ben rolstoel afhankelijk en soms ook bij een MS schub
(= actieve ontsteking in hersenen of ruggenmerg ) bedlegerig.
Ik ben 2 jaar bezig geweest met deze narigheid. Nachten wakker geleden met als gevolg meer pijn en spasmes. Altijd zorgen en stress om mijn zorg en voorzieningen.
En dit is dan maar 1 aanvraag... Ik heb te maken met meer dan 20 instanties rond mijn aandoening- en zij werken allemaal langs elkaar heen en bedelven mij onder bergen zorgbureaucratie. Dat laatste kost natuurlijk ook niets ..

De premie die ik nodig heb als chronisch zieke bedraagt overigens E 177,-
lager gaat echt niet.
En dat van een inkomen op bestaansminimum -met heel veel bijkomende onvergoede kosten en de diverse eigen bijdragen bovenop het eigen risico (!) Beleidsmakers en politici hebben schijnbaar geen idee??
Ik heb steeds vaker het gevoel dat ik er beter niet meer kan zijn. De ziekte kan ik mee om leren gaan. Met de zorg gerelateerde ellende valt niet om te gaan.




jos

18 november 2013

Aan Heek en alle anderen. Wat is dit een herkenbaar stukje. Ik had al in gedachten wat te schrijven, ik baal soms van steeds weer mijn gevoelens op papier te schrijven maar het is soms nuttig. Heek ik heb hier niets aan toe te voegen en sta helemaal achter je, een verhaal kan soms erg lastig en lang worden. Wij hadden 2 chronisch zieke kinderen en heb er alles voor gedaan. De jongste is overleden en misschien cru dat ik het zeg, het leven was voor haar niet meer te doen en wij hebben er veel verdriet van. Maar ben dankbaar dat zij ons niet heeft overleefd. Vooral met de regels van nu en wat nog gaat komen. Het is intens verdrietig dat je over al achteraan moet. Er gebeurt niets vanzelf al ben je bij die instanties bekend. Het is steeds vechten en dat kunnen chronisch zieken zelf niet altijd daar om hoor je er vaak niet over.
"Zij hebben niet de energie om overal achteraan te gaan". En steeds weer nee te horen krijgen. Onze schoonzoon ie ruim 2 jaar bezig geweest met de WMO om een aanbouw aan het huis voor zijn vrouw (onze dochter) te kunnen realiseren. Het wordt straks zover gedreven dat je genoodzaakt wordt om uit elkaar te gaan. In en in Triest is het. En dat heb je niet eerder door dan als je er zelf mee te maken krijgt. Het kost je veel Geld - energie en om het vol te houden. Zij hebben er ook niet om gevraagd.

Heek

18 november 2013

Beste Jos,
Dank je wel voor het delen van de herkenbaarheid.
Het steunt toch :-)
Meer mensen, afhankelijk van zorg, moeten van zich durven laten horen.

J.j.m. Van strien

19 november 2013

Mooi verhaal,houd de zorg betaalbaar voor iedereen
Afhankelijk van de zorg.
Hierin bezuinigd word is een slechte zaak
Heel veel groepen zouden hierdoor de dupe worden
Fantastisch!

Koetsier, arts

21 november 2013

Als alle ziekmakende zaken uit de zorg worden geschrapt dan zou er meer geld zijn om Jos en Heek beter te helpen.
Ik doel op allerlei secundaire preventie zoals teveel bloeddrukcontroles, onbewezen cholesterol controles en pillen, poeptestjes, prostaattestjes, etc. etc.
Dit soort 'zorg' levert vooral omzet voor het medisch bedrijf, maakt mensen angstig wat ongezond is en duwt mensen te vroeg en vaak onnodig in een patientenrol.

Top