In Nederland zijn ongeveer 770 verzekeringsartsen werkzaam. Veruit de meesten werken bij het UWV. Zij beoordelen de belastbaarheid van mensen die arbeidsongeschikt zijn en begeleiden hen naar herstel binnen de WIA, Wajong en Ziektewet. Het aantal WIA-aanvragen en (her)beoordelingen neemt jaarlijks toe. Ook worden de beoordelingen steeds complexer. Tegelijkertijd worden er te weinig nieuwe verzekeringsartsen opgeleid en behouden, waardoor binnen het huidige systeem er in Nederland sprake is van een structureel tekort aan verzekeringsartsen. Rondom het werk van de verzekeringsartsen en de tekorten is veel politieke discussie.
Oplossingsrichtingen vanuit 2 perspectieven
In onderzoek van Nivel zijn vanuit twee perspectieven oplossingsrichtingen gezocht voor het tekort aan verzekeringsartsen. Namelijk het perspectief van verzekeringsartsen zelf én dat van burgers die ervaring hebben met een arbeidsongeschiktheidsbeoordeling. Vanuit zowel het perspectief van verzekeringsartsen als van burgers met ervaring met een arbeidsongeschiktheidsbeoordeling kwamen drie oplossingsrichtingen het sterkst naar voren.
Stelselwijziging
De eerste is een stelselwijziging, namelijk het afschaffen van de Inkomensvoorziening Volledig Arbeidsongeschikten (IVA). Hierdoor komt bij beoordelingen het zogenaamde duurzaamheidscriterium te vervallen.
Daarnaast kan een grotere inzet van sociaal-medisch verpleegkundigen meer tijd vrijspelen van de verzekeringsarts.
Ook het verbeteren van cliëntdossiers én van de richtlijnen die verzekeringsartsen gebruiken, kunnen bijdragen aan het verminderen van het tekort.
Oplossingen vragen om samenwerking
Het tekort aan verzekeringsartsen kent niet één oplossing, maar vraagt om een combinatie van maatregelen, stelt Nivel. Deze hangen bovendien met elkaar samen. “Zo vragen zowel het inzetten van meer sociaal-medisch verpleegkundigen als actuelere richtlijnen om aanpassing in de organisatie en werkwijze van de verzekeringsartsen. Een deel van deze oplossingsrichtingen is al ingeslagen. Het verder doorzetten daarvan is een gemeenschappelijke uitdaging voor de beroepsverenigingen, opleidingen, overheid, het UWV en andere werkgevers van verzekeringsartsen.”
