BLOG

Fusiegolf: laat de sector zelf het debat aangaan

Fusiegolf: laat de sector zelf het debat aangaan

Er wordt veel over onze zorgsector gepraat. In de kranten, door economen, columnisten, juristen. Iedereen is er druk mee: de schaalvergroting in de zorg. Een waar fusiegolfje. Ik denk dat het tijd is dat de sector zelf het debat aan gaat.

Even terug naar de basis, waar moet het in onze sector om gaan. Om goede zorg voor patiënten, en resultaten van zorg. Het moet gaan om kwaliteit en toegankelijkheid. Over transparantie. En ja, het moet ook gaan over de prijs van zorg. Alle aandacht daarvoor is terecht.

Onnodige kosten

Want wat de sector te doen staat is onnodige kosten aanpakken. We moeten de zorg slimmer en efficiënter organiseren, de taken tussen ziekenhuizen goed verdelen, de samenwerking met de eerste lijn verbeteren. We moeten complexe zorg concentreren als dat leidt tot kwaliteitsverbetering en bij voorkeur ook nog tot kostenverlaging. Soms concentreren dus, soms juist spreiden. Met oog voor toegankelijkheid voor de patiënt.

Samenwerken

Bij alles wat de zorg te doen staat is de belangrijkste factor: samenwerken. Ziekenhuizen met elkaar en met de eerste lijn. Aan de zorgverzekeraars de schone taak om goed en scherp in te kopen, om stevig te onderhandelen, rekeninghoudend met patiëntpreferenties. En om duidelijk te maken waarom ze bij sommige aanbieders bepaalde zorg niet inkopen. Transparantie dus.

Moeten fuseren

Wat we nu zien is dat niet zozeer de samenwerking wordt opgezocht om de kwaliteit van zorg en betaalbaarheid te verbeteren, maar dat ziekenhuizen fuseren. En samenwerken is echt iets anders dan fuseren. Samenwerking die leidt tot kwaliteitsverhoging en kostenbeheersing is zeer gewenst. Maar ik hoor in het veld dat samenwerken zo moeilijk wordt gemaakt door de NMa dat ziekenhuizen zeggen "we moeten wel fuseren". En dan gaat het mis. We zijn niet per definitie tegen fusie. Het kan zelfs gewenst zijn.

Machtsblokken en monopolieposities

Onze zorg zit in het gegeven dat fuseren bijna een automatisme wordt. In veel situaties zal dat de kwaliteit, de toegankelijkheid, de kostenbeheersing en de transparantie niet dienen. Integendeel. Er ontstaan machtsblokken en monopolieposities binnen regio's. En van de regierol van de zorgverzekeraar blijft weinig over. Ik zie het voor me. Zegt de zorgverzekeraar tegen het dominante moloch: "Ik koop echt niet meer bij je in. Je bent te duur en je doet te weinig om je kwaliteit te verbeteren". Maar de alternatieven zijn inmiddels weggefuseerd. Nou, dan zal het moloch wel schrikken...

Zorgverzekeraars zijn daar optimistischer over. Zij zien wel mogelijkheden om die fusieziekenhuizen te disciplineren op kwaliteit en prijs. Ze stuurden een persbericht waarin ze lieten weten zelfs verheugd te zijn met drie recente grote fusievoornemens. Lijkt me een typisch geval van overschatting van de eigen positie. In de huidige situatie valt er nog een hoop te verbeteren zou ik zeggen. Daar hebben de zorgverzekeraars hun handen al meer dan vol aan.

Patiëntenbeweging trekt aan de bel

Hoog tijd om aan de bel te trekken voor de patiëntenbeweging. Bij de ziekenhuizen, bij de zorgverzekeraars en bij de NMa en NZa. En niet te vergeten bij de cliëntenraden. Het veld is aan de beurt. Ik vind dat de sector de discussie nu niet moet overlaten aan economen, columnisten en politiek, maar dat de handschoen moet worden opgepakt door de spelers zelf. Daar gaan we u toe uitnodigen.

Fusiedrift

Dus pas op de plaats maken met de fusiedrift en terug naar het oorspronkelijke plan: samenwerken, de taken goed verdelen en waar nodig concentreren om de zorg voor patiënten beter te krijgen en betaalbaar te houden. Fusies die leiden tot onaanspreekbare machtsblokken en monopolies dankzij de NMa... Het moet niet gekker worden.

Wilna Wind

5 Reacties

om een reactie achter te laten

Mitrasing, huisarts

14 januari 2013

Het begrip "keuzevrijheid" komt nergens voor, Mw Wind evolueert mooi mee...

Mak

15 januari 2013

Verzekeraars overschatten hun positie niet. Integendeel. Dat bleek afgelopen jaar eens te meer toen als gevolg van uitblijvende productie-afspraken veel ziekenhuizen in liquiditeitsproblemen raakten. En keuzevrijheid voor de patiënt? De verzekeraar bepaalt in toenemende mate welk ziekenhuis welke operaties mag doen. Patiënt én instelling hebben daarop weinig invloed - hooguit achteraf.
Bij een fusie kan in elk geval bezuinigd worden op ondersteunende taken als HRM, Finance, ICT en Inkoop. Bij samenwerken kan dat niet of veel minder door bijvoorbeeld gebruik te maken van inkoopcombinaties. Zorgconcentratie kan leiden tot meer specialisatie, een hogere efficiencygraad en betere zorg. Dat daarbij de sector een grote eigen verantwoordelijkheid heeft is evident.

Sonneveldt

15 januari 2013

De NP/CF wordt steeds meer "his masters voice" van VWS. Je zou toch mogen verwachten dat de NP/CF op zou komen voor de belangen van patiënten binnen de zorg en niet primair voor die van verzekeraars, die de keuzevrijheid van patiënten steeds meer inperken en ondef het mom van kwaliteitsbewaking steeds meer toegang krijgen tot patiëntengegevens.
Als de NP/CF echt op zou komen voor de positie van patiënten dat zou ze de macht van verzekeraars moeten terugdringen, pleiten voor meer ruimte voor samenwerking in plaats van concurrentie, meer ruimte voor zorgprofessionals om in overleg met patiënten (organisaties) tot patiëntgerichte zorg te komen, zich verzetten tegen het alles overheersende adagium van efficiency waarbinnen patiënten en zorgverleners kostenposten zijn en zorgmanagers en consulenten te goed moeten worden betaald om risicoloos zgn. te concurreren.
Schaalvergroting in de zorg ipv. betere samenwerking leidt net als bij het onderwijs tot tot onbestuurbare conglomeraten, waar de patiënt een nummer en kostenpost is, waar managers meer status en beloning aan ontlenen en de NP/CF blijkbaar alleen maar moeite mee heeft als verzekeraars minder invloed krijgen.
De NP/CF zou minder bij VWS en ZN moeten zitten en mer moeten luisteren naar echte zorgen van echte patiënten. Maar dat vindtr VWS niet leuk en dus krijgen we dit soort columns!

E.Kriek

15 januari 2013

De NPCF en Marktwerking; de NPCF en onafhankelijk advies.
Een intrigerende combinatie.
Sinds jaar en dag sponsort VWS de NPCF met ( tientallen) miljoenen, met als doel om te fungeren als roeptoeter.
Op een gegeven moment echter vond een zekere mevrouw van Bennekom van de NPCF dat ontwikkelingen in de markt veel te snel gingen:
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/925049/2008/01/22/Parlementaire-enqu-ecirc-te-nodig-voor-de-zorg.dhtml
Opvallend genoeg kreeg zij ( en aanvaardde zij) vervolgens een mooi baantje bij VWS.
Kritische geluiden vielen weg, sindsdien.
Anno 2013 jammert mevrouw Wind blijkbaar dat de gevolgen van de rampzalige plannen van VWS toch echt een probleem zijn voor de zorgsector zelf.
En toen hield ik verder maar op met lezen.
Hoge bomen vangen veel wind;
Ik zie Wilna al wapperen, bij VWS.

Jelken

23 februari 2013

Ik vind dat er gewoon een basiszorg moet zijn, langere wachtrijen voor mensen die minder kunnen betalen en mensen die meer betalen, hoeven ook niet te wachten. Op deze manier is er zorg voor iedereen, zal men meer willen werken voor zijn eigen geld en wordt de zorg een stuk efficiënter aangepakt!

Top