Finance

Een nieuwe perverse prikkel in de ggz

Door het hanteren van een KPUV, ofwel gemiddelde Kosten Per Unieke Verzekerde, creëer je een stimulans om minder zorg te leveren en om patiënten zorg te gaan onthouden die deze wel nodig hebben. Willen wij dit?

Eerder schreven wij al over de controle sandwich, een opeenstapeling van controle mechanismen in onder meer de ggz, waarop zorgaanbieders worden afgerekend. Dat is onredelijk. De vele positieve reacties op dat artikel duiden er op dat er een breed draagvlak is onder zorgaanbieders om dergelijke methodieken af te schaffen.

Meer goedkope behandelingen

Een nieuw konijn uit de hoed is de KPUV, de gemiddelde Kosten Per Unieke Verzekerde (KPUV). KPUV's zijn het summum van de besparingsgedachte en niet in het belang van de zorgbehoevende patiënt.

De huidige contracten in de ggz bepalen dat bij een overschrijding van een vastgesteld KPUV het meerdere moet worden terugbetaald. Dus je zorgt als zorgaanbieder dat je niet over het KPUV heen gaat. Een KPUV is een stimulans voor de zorgaanbieder om meer goedkope behandelingen te verrichten.

Op het eerste gezicht lijkt dit een goed idee, want dan besparen we met zijn allen veel geld, toch? Maar er is een forse keerzijde. Want wat betekent dit voor dure patiënten? Let wel: die kiezen daar niet voor. Maar met een KPUV is iedereen hen liever kwijt dan rijk, want zij zijn slecht voor je gemiddelde.  

Door het hanteren van een KPUV creëer je een stimulans om minder zorg te leveren en om patiënten zorg te gaan onthouden die deze wel nodig hebben. Willen wij dit? Willen wij wachten totdat dure patiënten van deur tot deur moeten leuren tot ze eindelijk een zorgaanbieder hebben gevonden die hen wel wil behandelen? Of is het niet beter om ons nu al achter het hoofd te krabben en ons af te vragen waarom wij überhaupt werken met dit soort mechanismes, die prikkels geven met ongewenste gevolgen.

Risico's bij de zorgaanbieder

In hoeverre vinden wij het als maatschappij acceptabel dat zorgverzekeraars financiële risico's die verband houden met de onberekenbare kosten van de patiënt leggen bij de zorgaanbieder? In hoeverre is het ethisch te verantwoorden dat wij de zorgaanbieder opzadelen met de afweging: meer zorg leveren en terugbetalen of geen zorg meer leveren? Is dat niet onredelijk of in ieder geval onwenselijk? Is het niet juist het bestaansrecht van verzekeraars om dit soort risico’s te lopen? Is het niet zo dat juist verzekeraars voor dit soort risico’s financiële buffers moeten aanhouden, buffers die zorgaanbieders niet hebben?
 
Wij zijn mening dat met KPUV’s weer een controle mechanisme wordt ingebouwd in de contracten tussen zorgverzekeraars en zorgaanbieders, waartegen zorgaanbieders nee zouden moeten zeggen. Maar dat kunnen zij niet. Zeker voor dergelijke dure patiënten kan je het je niet veroorloven om genoegen te nemen met een lagere vergoeding als ongecontracteerde partij.
 
Het is tijd dat de politiek en toezichthouders kritisch kijken naar de toelaatbaarheid van dit soort bepalingen in overeenkomsten. Wij pleiten voor een verbod op dit soort kwantitatieve bepalingen in overeenkomsten. Het roer moet om, ook in de GGZ. Het is tijd voor een verbod op de KPUV. Kostenbeheersing prima, maar er zijn andere instrumenten om dat te doen.

Karik van Berloo

Partner bij Eldermans | Geerts

Karik van Berloo_311

3 Reacties

om een reactie achter te laten

Bavh

30 augustus 2017

Als ik uw blogs zo eens achter elkaar zet, is er een heel duidelijke lijn in uw betogen. Namelijk: het is in uw ogen belachelijk dat het zorgverleners niet langer makkelijk gemaakt wordt om hun omzet te maximaliseren en dat de verzekeraars namens ons allen pogingen doen om de zorgkosten beheersbaar te houden.

Dat is uw goed recht, het is immers ook uw verdienmodel om op te treden als zorgmakelaar namens aanbieders. Ook ben ik niet altijd overtuigd van de effectiviteit van de beheersmaatregelen die door verzekeraars en overheid worden ingezet.

Wat me stoort is uw poging te suggereren dat de patiënt de dupe is van zinniger zorg, terwijl economische belangen van u en uw klanten de werkelijke drijfveer zijn. Bah.

Het zou Skipr sieren niet klakkeloos commerciële cq lobby-blogs verhuld als maatschappelijke noties te plaatsen.

Karik van Berloo

30 augustus 2017

Beste heer, mevrouw,

Jammer dat u mijn blogs zo interpreteert. Waar ik op doel is dat zorgaanbieders een beperking opgelegd krijgen waardoor zij na het behandelen van een x aantal patiënten nee moeten verkopen. Dat is m.i. in een wereld van wachtlijsten voor de GGZ moeilijk te verkroppen.

Verzekeraars mogen niet werken met risicoselectie bij de acceptatie van hun verzekerden. Dan is het toch gek dat zij wel zorgaanbieders kunnen afrekenen indien zij gemiddeld teveel dure patiënten behandelen?

Het gaat niet om een streven naar omzetmaximalisatie. Het gaat om het wel of niet behandelen van patiënten die zorg nodig hebben en het wel of niet bij de afwegingen voor het aannemen van patiënten moeten meewegen of daardoor de gemiddelde kosten niet te hoog uit zullen vallen.

U lijkt er niet bij stil te staan dat het voor een zorgaanbieder, die opgeleid is om mensen te helpen, net zo goed niet te verteren dat hij een patiënt niet kan helpen als dat het voor de patiënt niet te verteren is dat hij niet geholpen wordt.

Karik van Berloo

Hans Koolen

31 augustus 2017

Een zorgverzekering is een schadeverzekering. Ten principale dient de verzekeraar de kosten van herstel van schade te worden betaald. Al lang zijn verzekeraars bezig om hun schadelast te beperken door afspraken te maken met schadebedrijven. Denk maar eens aan de schade aan uw auto. Als u die laat repareren bij een van de gecontracteerde bedrijven dan hoeft u zelf geen bijdrage te betalen. Gaat u echter naar een bedrijf dat geen contract heeft met uw verzekeraar dan komt u dat te staan op een behoorlijke eigen bijdrage (naast een eventueel eigen risico).

Eigenlijk geen verschil (meer) met wat in de gezondheidszorg gebeurd. Alleen is het bij een auto wat makkelijker: een deuk in een spatbord kost: een spatbord, het in de juiste kleur spuiten ervan en arbeidsloon. In de zorg ligt het iets gecompliceerder hoewel de zorgverzekeraars op alle mogelijke manier proberen om dit gelijk te trekken aan de autoreparatiebedrijven.

Heel jammer.

Top