De ouders willen de namen van alle veertien briefschrijvers achterhalen, omdat ze vinden dat de brief hen ernstig heeft beschadigd en ze zich inhoudelijk willen kunnen verweren. Zo hebben ze onder meer een tuchtzaak aangespannen.
In de omstreden brief vroegen de psychiaters en artsen het OM of het mogelijk was een verkennend strafrechtelijk onderzoek te verrichten naar Milou’s euthanasie. Ze vroegen het OM specifiek te kijken in hoeverre Milou’s ouders samen met twee psychiaters ‘de jonge patiënte beïnvloed hebben in haar keuze voor euthanasie’. Ze suggereerden dat Milou niet meer volledig wilsbekwaam was, en ondertekenden met hun namen en functies. Advocaat Korver zegt in het artikel dat dit de ouders diep raakte. Milou’s euthanasie is door de toetsingscommissie beoordeeld als zorgvuldig en voldoet aan alle wettelijke eisen.
De brief kwam in de openbaarheid, terwijl ze in diepe rouw waren over hun overleden dochter. Daarvoor leefden ze jarenlang in angst hun dochter te verliezen door suïcide.
De namen van zes briefschrijvers zijn inmiddels bekend. Onder hen zijn de prominente hoogleraren Jim van Os (UMC Utrecht) en Damiaan Denys (Amsterdam UMC). Acht ondertekenaars hullen zich nog altijd in stilzwijgen, ondanks oproepen van de ouders zich bekend te maken.
Natuurlijk moeten euthanasie verzoeken in de psychiatrie met uiterste zorgvuldigheid bekeken en gewogen worden. Zeker, maar niet alleen, bij erg jonge mensen. Maar dat geldt even zo goed ook voor de euthanasieverzoeken met somatische achtergrond. Daar is geen verschil tussen. Waarom de discussie dan anoniem gevoerd moet worden als het psychiatrie betreft is mij een raadsel. Het komt op mij over als bedelen bij de scheids om een rode kaart voor een tegenstander die niets verkeerd deed. Daar zou ik nog een andere kwalificatie aan kunnen hangen, maar dat laat ik maar even achterwege. Maar het maakt me wel boos. Tijdens mijn werkzame leven als huisarts heb ik 2x een euthanasie verzoek van een relatief jonge patiënt meegemaakt. Voor mij volkomen invoelbaar. Maar in beide gevallen gaven de psychiaters (hoofdbehandelaars) niet thuis. Diverse barricades werden opgeworpen. Er moest eerst nóg eens nieuwe medicatie geprobeerd worden, nieuwe gesprekstherapieën etc, en dat terwijl er echt alles al aan gedaan was. Vaak bij herhaling. Nergens in de euthanasiewet staat dat de patiënt uitputtend alle mogelijke therapieën moet doorstaan. Niet in de somatiek, maar ook niet in de psychiatrie. Daar mag vanaf geweken worden.
Of minstens zo erg was de reactie van betreffende psychiaters: “de huisarts moet het maar doen”. Onacceptabel afschuif gedrag.
In beide gevallen was er een wachttijd van jaren bij het Expertisecentrum Euthanasie, terwijl de patiënt aangaf dat het lijden nú al ondraaglijk was. En dat was geen gevoel van vandaag of gisteren.
Daarmee doen de psychiaters mijns inziens hun eigen vakgebied ernstig tekort door niet de ernst van het lijden te erkennen.
Ja, in de psychiatrie bestaan ernstige, chronische aandoeningen die helaas tot de dood leiden. Laat dat einde dan tenminste menswaardig zijn.
De cijfers van de RTE (Regionale Toetsingscommissie Euthanasie) laten een toename zien van euthanasie in de psychiatrie, maar met een terugval in 2025. Toeval? Ik weet het niet, maar uit die cijfers is te herleiden dat het aantal euthanasiën bij dementie in de laatste 5 jaar met een factor 2,5 gestegen is. Die in de psychiatrie met een factor 1,5. En het is natuurlijk geen wedstrijd, maar blijven een aantal psychiaters niet achter in hun benadering van euthanasie?