“Het gaat te vaak mis”, zei D66-Kamerlid Marijke Synhaeve. Ook volgens Lisa Westerveld (PRO) komen veel problemen “telkens weer terug”. Zij wilde weten van minister Mirjam Sterk (Langdurige Zorg) hoe zij beloftes voor verbetering van vorige kabinetten gaat inwilligen.
Onafhankelijke doorlichting
Ingrid Coenradie (JA21) wil een “onafhankelijke doorlichting” van de sector. Zij hoopt dat daarmee schrijnende gevallen aan het licht komen die nu nog onbekend zijn. “We zien vaak de excessen”, verwees Coenradie naar de mishandeling in Stadskanaal. “Maar ik wil juist weten hoeveel van dat soort situaties nog aan de gang zijn.”
Volgens de minister is de vraag naar jeugdzorg sterk toegenomen. Dat komt onder meer door zorgvragen die eigenlijk niet voor de sector bedoeld zijn, zoals hulp bij dyslexie. Daardoor raakt het al overbelaste systeem nog verder onder druk, zei Sterk.
De minister betoogde dat minder jongeren hulp moeten krijgen vanuit jeugdzorg en meer ondersteuning moeten krijgen van bijvoorbeeld het gezin of pedagogen. Ook moeten slachtoffers van misstanden erkenning krijgen voor het aangedane leed. Eerder waren al excuses toegezegd; de minister geeft voor de zomer meer duidelijkheid hoe en wanneer die komen. Verder moet de aanpak van huiselijk geweld en fraude in de zorg beter, vindt Sterk. (ANP)
De overheid en de politiek hebben er geen weet van kennelijk dat er voor de schrikbarende ontwikkeling van de problemen in de jeugdzorg grote maatschappelijke veranderingen zich moeten hebben voorgedaan, die de intrinsieke kwetsbaarheid van het kind om lichamelijk dan wel neurocognitief in de problemen te komen, hebben vergroot. De grote maatschappelijke veranderingen , die de brede gezondheid van het kind hebben verzwakt zijn de sterk toegenomen hypokinesie (te weinig bewegen) door het vele zitten (RIVM; Nederlandse kinderen Europees Kampioen Zitten) en de enorme invloed die vanaf de binnenkomst van de TV en later de intensivering van met name digitale pulp via beeldschermen , games, phones en social media op het zich ontwikkelende kinderbrein is gaan krijgen. Door druk vanuit de ouders (St. Smartphonevrij Opgroeien) en artsen, wetenschappers en andere organisaties is er dan wel in in 2025 Kamerbreed het Digitale Kinderwetje aangenomen om dat beginnend besef dat daar kwetsbaarheid vandaan komt een vorm te geven.
Maar diezelfde politiek en overheid beseffen daarentegen al decennia niet dat politieke beslissingen, zoals stelselwijzigingen in de Zorg, maar al veel eerder in het Onderwijs(Mammoetwet) elke kennis hoe je de weerbaarheid van kinderen kunt waarborgen met voldoende kennis in het volk en zeker in het Onderwijs om de Lichamelijke Opvoeding geoptimaliseerd te houden, zoals dit voor de Mammoetwet aanwezig was. We wisten vanuit de Oudheid al, dat de opbouw van lichamelijke gezondheid en weerbaarheid voorwaardelijk was om ook de mentale weerbaarheid op orde te krijgen. Maar ook de arts dr. Maria Montessori wist dit op biomedische gronden goed te verworden.
Zij heeft, als asielzoekster op de vlucht voor fascisme, al in de jaren dertig verzucht, dat Nederland met het in de politiek verzaken de preventie bij de jeugd op orde te brengen, er eigenlijk een Partij voor de Kinderen hier nodig was. Die preventiekennis en -kracht bouwde zich net voor, in en na de oorlog aardig op (hoogwaardige kraamzorg, hoogwaardige wijkzorg, hoogwaardige gymnastiek, door de bezetter verplicht stellen van schoolgymnastiek voor alle kinderen, diepe verspreiding van de Gezondheidsleer, Hygiëneleer, Voedingsleer en Opvoedingsleer via de Huishoudscholen en Ambachtsscholen) waar door de Mammoetwet vrijwel niets meer van overbleef. Bezuinigingen ( of liberaal niet zo nodig vinden) op het vak Lichamelijke Opvoeding en dat ook inhoudelijk laten afglijden naar “het weer fijn laten vinden van kinderen om te bewegen” in plaats van structureel voor de kwaliteit van de lichaamshouding en de brede motoriek te zorgen deed misschien wel de rest. We hebben nu enorme problemen in de jeugd van motorische achterstanden, leerachterstanden , taal achterstand, rekenachterstanden tot de nu zeer zichtbare mentale weerbaarheidsachterstanden (neurodiversiteit). Ook de preventiekracht van een stabiel en liefdevol gezinsleven hebben steeds meer kinderen moeten gaan missen. met de “marktwerking in de zorg” is het met alle preventiekracht in het systeem helemaal gedaan, omdat daar geen verdienmodel aan vastzit. Alleen met geld en menskracht erbij gaat de politiek het niet redden. Fundamentele denkfouten, helaas ook in het volk, weer omgedraaid krijgen is een kwestie van moed en lange adem, maar er zullen nog eerst meer slachtoffers gaan vallen. De “Zivilizationskrankheiten” komen de jeugd aanvallen. Zie rapport uit 2019 van het VerweyJonker Instituut: 1,3 miljoen 0-25 jarigen al met een of meer chronische diagnosen. Op Kamervragen kwam er door de ministers OCW en VWS in Rutte III een nietszeggend (dus prut-)antwoord.
Pennywise in het Onderwijs is echt Poundfoolish in de Zorg gebleken.