Dat eenzaamheid vaak onzichtbaar blijft, komt niet alleen doordat signalen worden gemist, maar ook doordat veel mensen niet goed weten hoe zij het gesprek moeten beginnen, blijkt uit de enquête die door Humanitas is uitgezet. Bijna vier op de tien Nederlanders zegt eenzaamheid bij een ander niet snel op te merken. Daarnaast geeft een kwart aan niet te weten wat zij kunnen doen wanneer zij vermoeden dat iemand zich eenzaam voelt.
Vooral jongvolwassenen vinden het lastig om het onderwerp bespreekbaar te maken. Van de 18- tot 30-jarigen voelt 58 procent zich ongemakkelijk om iemand te vragen of die zich eenzaam voelt. Daarnaast zegt ruim een derde van de jongvolwassenen (34,8 procent) niet te weten wat zij zouden moeten doen als zij merken dat iemand in hun omgeving eenzaam is. Een respondent verwoordt die aarzeling als volgt: “Ik heb wel het vermoeden dat iemand in mijn buurt eenzaam is, maar ik vind de stap groot om iemand zomaar thuis uit te nodigen.”
Dat eenzaamheid regelmatig onder de radar blijft, blijkt ook uit de ervaringen van Nederlanders. Ruim een kwart (26 procent) ontdekte pas achteraf dat iemand in de eigen omgeving zich eenzaam voelde, zonder dat dit op het moment zelf was opgevallen. Daarnaast denkt 70 procent dat mensen die zich eenzaam voelen hun gevoelens goed weten te verbergen. Eenzaamheid is in Nederland een van de grootste sociale problemen van deze tijd. De urgentie zit in het verloop: eenzaamheid kan zichzelf versterken. Jerzy Soetekouw, directeur van Humanitas: “Wie zich terugtrekt, krijgt vaak meer negatieve gedachten en minder zelfvertrouwen, wat tot verdere isolatie leidt. Aanhoudende eenzaamheid raakt niet alleen het gemoed, maar ook het lichaam. Het vergroot de kans op hart- en vaatziekten, verzwakt het immuunsysteem en verkort de levensverwachting. Hoe langer eenzaamheid duurt, hoe moeilijker iemand er op eigen kracht uitkomt. Daarom is het zo belangrijk om de signalen op tijd te herkennen.”
