De zorg voor ouderen ontwikkelt zich razendsnel als antwoord op de veranderende zorgvraag. We werken met nieuwe en andere functies om meer recht te doen aan de feitelijke vraag van cliënten. Dit uit zich in het aanboren van een ander type medewerkers wat een groot opleidingsvraagstuk met zich meebrengt.
Verantwoordelijkheid van zorgwerkgevers
Tegelijkertijd worden opleidingen geconfronteerd met een tekort aan stageplaatsen. Juist nu zegt het kabinet dat de verantwoordelijkheid voor bij- en nascholing op termijn volledig bij zorgwerkgevers komt te liggen. Toch blijven de bijbehorende structurele keuzes in beleid en financiering uit.
Zorgorganisaties zien opleiden al jarenlang als een kerntaak. Praktijkleren en begeleiding kosten tijd, capaciteit en geld, maar daar staan nog altijd onvoldoende structurele en kostendekkende financiering tegenover. De gevolgen zijn zichtbaar in de praktijk. Zo laten opleidingen minder studenten toe vanwege een tekort aan stageplaatsen. Een recente uitzending van Nieuwsuur maakt opnieuw duidelijk dat dit geen incident is, maar het gevolg van politieke en financiële keuzes die al langer vooruit worden geschoven. Dat is onhoudbaar.
Niet houdbaar
Juist nu de sector alles op alles zet om nieuwe en een ander type zorgprofessionals aan te trekken, mag de toegang tot het vak niet verder beperkt worden. Meer verantwoordelijkheid vragen van zorgorganisaties zonder daar structurele investeringen tegenover te zetten, is niet houdbaar. Zorgorganisaties nemen die verantwoordelijkheid immers al jarenlang.
Maar om dat vol te houden, is ruimte en investering noodzakelijk. Tijdelijke subsidieregelingen en losse financieringsstromen bieden onvoldoende basis voor duurzaam opleidingsbeleid.
Door Angelique Schuitemaker, voorzitter van de ActiZ-themacommissie Arbeid