Reader Interactions

Reacties 1

  1. AvatarBinjamin Heyl

    Een van de problemen die hier niet genoemd wordt dat het veranderingsproces zo traag verloopt komt doordat de wereld van het management en de wereld van de patient en diens leefwereld (waaronder dus de verpleegkundigen) twee vreemde werelden voor elkaar zijn en de patient en diens leefwereld niet centraal staat, maar een onderdeel is van een groter geheel. waarbij de niet centraal staat maar een onderdeel is van een groot geheel. We zien dan ook dat veelal van bovenaf het nodige bedacht en besloten wordt en verwacht wordt dat verpleegkundigen gehoorzaam dienen in het wit, al zeg je dat natuurlijk niet zo cru. .
    Zo zien we dat er vanuit de verpleegkundigen geen medezeggenschap is met de daarbij behorende mede beslissingsbevoegdheid, waarmee indirect gesteld wordt dat alleen leden directie en bestuurders weten hoe het hoort, verpleegkundigen mogen adviseren en het is geheel aan leden directie en bestuurders wat zij met die adviezen wensen te doen. Sterker leden directie en bestuurders bepalen de speelruimte die verpleegkundige adviesraden mogen hebben.
    Niet alleen betrokkenheid lijkt mij voldoende, maar eveneens mede beslissingsbevoegdheid. Als er een groep professionals is waar het gaat om de kwaliteit van zorg verlenen zijn het toch wel zeker ook de verpleegkundigen, die, hoe er met hen ook gespeeld en gedold wordt, doorgaan desnoods tegen beter weten in. Hoeveel duizenden uren worden er elke dag aan de zorg in Nederland ontrokken vanwege het compleet onzinnig registreren, dit als een voorbeeld. Het is niet voor niets dat de uitstroom hoog is, eveneens het ziekteverzuim en de werkdruk. Hoeveel jaren speelt dat al en is het dan echt vreemd dat mensen afnokken dat ze uitgevochten zijn of gewoon niet beginnen aan een dood [paard te trekken.
    In hoeverrre en door wie zijn de verpleegkundigen te hulp geschoten om hun werk naar eer en geweten te kunnen doen. Dat bereik je niet met te roepen over liefdevolle zorg en meer van dat moois, ook niet dat de patient centraal staat.

    Ik zou denken geef als organisatie duidelijk aan waar je naar toe wilt en waarom en dan bedoel ik concreet. Wil het veranderingsproces leiden tot gewenste doelen dan lijkt mij het voor de hand te liggen om de verpleegkundigen mee te krijgen en dat doe je onder meer niet door voor hen te klappen of uit te roepen tot zorghelden, maar concreet aan de slag te gaan samen met de verploeegkunbdige die maatregelen te nemen die de werkdruk daadwerkelijk verlagen, dit speelt al decennia. Hoe de verpleegkundige daadwerkelijk medezeggenschap te geven met mede beslissingsbevoegdheid (de machtsbalans is niet in evenwicht en dat leidt bij leden directie, bestuurders tot blinde vlekken, tunnelvisie en het is bekend dat een macht zonder tegenmacht, corrumpeert); het afschaffen van totaal onzinnig registreren (alleen dat dit ingevoerd kon worden en gehandhaafd zegt al iets over de machtsverhoudingen en de mensbeelden die erop na gehouden worden). Dat zal leiden tot meer vertrouwen, meer tevredenheid, meer geloof hebben in de toekomst.

    Zelf zou ik er een groot voorstander van zijn dat managers, leden directie, bestuurders elke maand een volle dag op een afdeling mee te draaien, om te zien, horen, ruiken, voelen, proeven wat daar gebeurt om de ander in zijn gelaat te zien, want daar draait het toch om, de ander in zijn gelaat zien?